Hier ben ik, Hineni. De eerste aflevering van de Iris is hier podcast

De eerste aflevering van Iris is hier: de podcast voelt niet als een begin, maar als een

aankomst. Geen lancering, geen strak format, geen vooraf uitgestippelde route. Eerder een

tafel waar twee vrouwen gaan zitten, ademen, en zich laten meenemen door wat zich

aandient.

In dit eerste gesprek zit ik aan tafel met Marieke. We kennen elkaar al langer, we hebben

samen lagen van leven doorkruist, en dat voel je. Er is vertrouwdheid, maar ook iets rauws,

iets ongepolijsts. Geen perfecte podcast, maar een levende ontmoeting.

Over cycli in plaats van rechte lijnen

Een van de centrale thema’s van deze aflevering is het leven in cycli. We spreken over hoe

we niet in een rechte lijn groeien, maar in golven. Soms hoog, vol inspiratie en vuur, soms

laag, teruggetrokken en stil. Niet als falen, maar als natuur.

Ik deel hoe mijn energie kan verschuiven van “bulldozer” naar zacht en terug naar binnen.

Hoe migraine voor mij geen vijand is, maar een signaal, een grens, een uitnodiging om te

vertragen. Hoe het lichaam geen obstakel is, maar een kompas.

We raken aan iets wezenlijks. Dat de “beste versie van jezelf” niet één vaste vorm is, maar

een voortdurend wordende versie. Soms vol licht, soms in de schaduw. En dat beide heilig

zijn.

Tijd als stroom, niet als klok

Een andere rode draad is onze relatie met tijd. Marieke en ik onderzoeken of tijd eigenlijk

wel bestaat, of dat het vooral een menselijk construct is waar we onszelf in vastzetten.

We spreken over tijdloosheid. Over momenten waarin je zo opgaat in wat je doet dat tijd

oplost. Over hoe dingen ineens moeiteloos lijken te stromen wanneer je niet in schaarste

denkt, maar in vertrouwen.

Ook eerlijk is de erkenning van spanning. De innerlijke criticus die zegt dat we “nuttig”

moeten zijn. De saboteur die vraagt of onze tijd wel goed besteed is. En hoe bevrijdend het

is om juist de tijd te geven aan wat voedt, ook als dat niet meetbaar of efficiënt lijkt.

Angst, dood en voluit leven

Het gesprek verdiept zich naar angst. Vooral de angst voor verlies, voor de dood, voor het

oncontroleerbare. We spreken daar niet luchtig over, maar met respect en kwetsbaarheid.

Ik deel hoe yoga mij heeft geleerd om dagelijks “te oefenen met sterven” in de lijkhouding,

om zo angst losser te maken. En hoe ik soms merk dat ik eigenlijk banger ben voor hetleven dan voor de dood. Banger om echt voluit te gaan, echt zichtbaar te zijn, echt hier te

zijn.

En daarin zit een paradox die door de hele aflevering heen loopt. Om te leven, moeten we

bereid zijn te voelen. Om te groeien, moeten we bereid zijn door ongemak heen te gaan.

Hineni – hier ben ik

De aflevering landt in het begrip Hineni. Hebreeuws voor “Hier ben ik”

. Niet als prestatie,

maar als aanwezigheid. Niet als plan, maar als overgave. Ooit werden Marieke en ik

toegezongen door Leonard Cohen op de veranda van het vakantiehuisje en werden we

verliefd op dit woord.

Voor mij is dat het hart van deze podcast. Niet om antwoorden te geven, maar om aanwezig

te zijn. Om te dienen wat zich aandient. Om te vertrouwen dat mijn pad zich ontvouwt terwijl

ik loop.

Iris is hier gaat over thuiskomen. In je lijf, in je leven, in de liefde. En in deze eerste

aflevering voel je dat thuiskomen al.